ساختار و عملکرد موزه:

موزه در ساده ترین شکل خود ساختمانی است که مجموعه ای از آثار طبیعی و یا بازمانده های انسانی را به منظور بازدید و مطالعه در خود جای داده است. این آثار ممکن است از ژرفای زمین و دریا آمده باشد و یا قطعه ای سرستون سنگی یک بنای باستانی و یا فسیل جانوران منقرض هزاره های گذشته یا تخم پرندگان کمیاب باشد. همچنین ممکن است به دوران معاصر یا عهد باستان تعلق داشته باشند، مانند مدل یک هواپیمای شکاری و موشک قاره پیما و یا مجموعه ای از مفرغهای لرستان و قالیهای صفوی و بالاخره اینکه ساخته دست انسان یا طبیعی باشد، همانند یک قطعه زیرانداز عشایری و یا سفالینه ای از سه هزار سال پیش و یا مجموعه ای از پروانه های رنگارنگ و گیاهان معطر کوهپایه های زاگرس. زیر سقف موزه آثاری جای دارد که در اصل در زمان و مکان پراکنده بوده اند.
موزه علاوه بر نگهداری اشیاء هویت آنها را نیز شناسایی می کند و این سر آغاز شناخت یک شی در برقراری ارتباط با آن است. این ارتباط سبب می شود که افکار بازدید کننده از محیط مالوف خود به دوردست سفر کند.
در مرحله سوم موزه مجموعه را چنان در معرض تماشا قرار می دهد که بازدید کننده علاوه بر تفرج خاطر، به سوی بهره گیری علمی نیز هدایت شود، زیرا نحوه ارائه آثار و اشیاء چنانچه سنجیده باشد بازدید کننده ، احساس شادمانی کرده، آثار را مورد توجه بیشتری قرار می دهد و دوباره آن به تفکر پرداخته، علاقه مند به بازدید مجدد آن می شود. یکی از مهمترین کارهای موزه به نمایش گذاشتن داستان انسان گذشته در برابر چشمان انسان معاصر است و اینکه نشان دهد او چگونه دانش خود را درباره جهانی که در آن زندگی کرده است کسب کرده، چگونه زندگی خانوادگی خود را بنا نهاده و چگونه هنر و صنایع و تمدن و فرهنگ خود را ساخته است. پژوهشها نشان می دهد که مجموعه سازی از ویژگیهای تمدن پیچیده او بود. از همان آغاز که تنها پوشش و اسلحه نیاز اساسی او را تشکیل می داد انسان آموخت که چگونه آنها را گردآورد و برای آینده خود ذخیره کند.